Filmy - Archiwum
Ziemia ?ywych trupów
Horror , prod. Finlandia, Kanada, USA , 2005,
We wstrząsającej najnowszej wizji Romero świat (taki, jakim zna go ludzkość) to tylko wspomnienie. Zastąpił go koszmar: my – żywi – kontra oni – martwi. Nieliczni ludzie ogrodzili się umocnionymi murami otaczającymi miasto, podczas gdy chodzące trupy włóczą się po otaczającym je pustkowiu. Grupka bogatych i wpływowych osób usiłuje podtrzymać pozory prawdziwego życia, zamieszkując wysoko nad miastem w ekskluzywnych wieżach Fiddler's Green, ostatnim bastionie klasy panującej. Na ulicach poniżej zwykli mieszkańcy, którzy nie mieli tyle szczęścia co elita, prowadzą jałowe życie, szukając pociechy w hazardzie czy narkotykach i wszystkim, co mogłoby dać im chwilę wytchnienia od piekła, jakim jest obecnie ich życie.
Zarówno wyższe klasy Fiddler's Green, jak i niziny miasta terroryzowane są przez bandę bezwzględnych oportunistów, na czele których stoi Kaufman. Kaufman ma wszystko pod kontrolą, od handlu nieruchomościami po mniej prestiżowe zajęcia. Aby dostarczyć mieszkańcom miasta jedzenie i inne niezbędne do życia artykuły, a bogaczom z wyżyn Fiddler's Green zapewnić luksusowe dobra, do jakich przywykli, grupa najemników pod wodzą Riley'a i jego zastępcy Cholo prowadzi poszukiwania poza granicami miasta. Ochronę przed niebezpieczeństwem zapewnia im uzbrojony pojazd Dead Reckoning. Riley i Cholo, podobnie jak Kaufman, robią to dla pieniędzy, których potrzebują, aby wyrwać się z piekła – Riley chce udać się na Północ, do świat, gdzie „nie ma żadnych ogrodzeń”, natomiast Cholo marzy o luksusach Fiddler's Green, z dala od okropnego życia, jakie wiedzie na co dzień.
Podczas, gdy Kaufman i jego ludzie zajmują się handlem, życie ulega zmianom, zarówno wewnątrz, jak i za murami miasta. Wszędzie szerzy się niepokój i anarchia, powstaje armia trupów, które uczą się sprawnej organizacji i zaczynają się ze sobą porozumiewać. Kiedy Cholo rekwiruje pojazd Dead Reckoning, aby wymusić miliony od Kaufmana i jego kumpli, Riley i jego banda – do której należą Slack oraz Charlie – mają za zadanie powstrzymać Cholo i ochronić miasto i jego mieszkańców przed coraz liczniejszą armią zombie, które zaczynają atakować granice miasta.
Skazany Na Bluesa
Dramat, Muzyczny , prod. Polska , 2005,
O tym, że Ryszard Riedel jest ikoną pop kultury, nikogo przekonywać chyba nie trzeba: jego piosenki od 25 lat elektryzują słuchaczy. Jego legenda ma kilka wymiarów. Jeden to wymiar społeczny – blues od zawsze nie był muzyką sytych i zadowolonych, przeciwnie – był muzyką buntu. Nie powinno więc dziwić, że najlepsze polskie grupy bluesowe – takie jak Dżem – powstały na Śląsku. Także ze Śląska, z tamtejszych kamienic i bloków wywodził się Riedel – skłócony z ojcem i całym światem, szukający pociechy w muzyce, znajdujący ucieczkę w narkotykach.
Aspekt drugi to polityka – nigdy, od samego początku muzyki młodzieżowej w Polsce, nie był to gatunek rozrywki ceniony przez władze. Jeśli uważniej przyjrzeć się filmom muzycznym z lat 60. i 70., ta niechęć politycznych decydentów staje się wyraźna: wprawdzie muzycy bigbitowi mają szansę pokazać się na ekranie, ale tłem ich występów są co najmniej szemrane fabuły – jakieś dziwne pogonie, przebieranki, komedie pomyłek, muzyka zostaje zepchnięta na margines. Nawet w okresie rockowego boomu na początku lat 80. wokół rocka w mediach panowała atmosfera niechęci: młoda muzyka okazała się towarem reglamentowanym, dawkowanym w niewielkich porcjach, a na tych, którzy próbowali czegoś więcej – na muzyków i prezenterów – czekały represje.
Dość powiedzieć, że Dżem, na początku lat 80. należący do ścisłej rockowej czołówki, nie miał początkowo dostępu ani do mediów, ani do studiów nagraniowych. A kiedy już zaczął regularnie nagrywać płyty, okazało się, że jego muzyka wykracza poza gusty szefów radiowych redakcji muzycznych. Potem, gdy na przełomie lat 80. i 90. nastąpił wraz z przemianami ustrojowymi okres względnej równowagi między gustami radiostacji i słuchaczy, przyszedł okres uzależnienia Riedla od narkotyków, co utrudniało nie tylko koncerty, ale i pracę w studiu. Mimo to – choć zdaniem niektórych właśnie dlatego – muzyka Dżemu była stale obecna w życiu młodych lat 80. i 90., a standardy Riedla jak „Czerwony jak cegła” czy „Whisky” żyją własnym życiem. Narkotykowe uzależnienie Ryszarda Riedla to kolejny aspekt filmu – wątek, do którego twórcy przykładają szczególną wagę. Narkotyki – nawet jeśli jest to „tylko” kompot, polska heroina – wydają się nieodzownym składnikiem rockowej legendy: do tego stopnia, że na początku lat 80. dziennikarze radiowej Trójki próbowali przekonywać słuchaczy, że uczestniczenie w koncertach bez narkotyków jest możliwe! Można tłumaczyć to narastające na przełomie lat 70. i 80. zainteresowanie narkotykami wśród młodych Polaków jako szukanie zastępnika wolności, której wokół brakowało. Riedel w polskiej rzeczywistości tamtego okresu mieścił się z trudem, chyba że na estradzie. To, że szukał wolności, potwierdzał całym swoim życiem – i hipisowskim stylem bycia, i odbiegającymi nawet od poetyki innych rockowych przebojów tekstami swoich piosenek.
Muzyka była dla niego wyzwoleniem, ale nie do końca. Wolność odnalazł – niestety, chciałoby się powiedzieć – dopiero w narkotykach. A przecież Riedel był jednocześnie kochającym mężem i ojcem, a postępujące z czasem uzależnienie stało się jego przekleństwem. Sprzyjało wprawdzie budowaniu poetyckich metafor, ale na dłuższą metę uniemożliwiało pracę. Film Jana Kidawy-Błońskiego jest nie tylko próbą spojrzenia na artystę, człowieka wrażliwego w kleszczach nałogu, ale przede wszystkim opisem historii upadku jednego z najbardziej oryginalnych talentów naszych czasów. Jest to opis przejmujący, uwzględniający kolejne fazy procesu, wskazujący na przyczyny, ale i ostrzegający przed skutkami. Na ile to ostrzeżenie może być skuteczne? Obraz upadku przeciwstawiony wizji psychodelicznego uniesienia nie robi może specjalnego wrażenia, ale jeśli połączy się go z przejmującą, płynącą z wnętrza świadomego swej ułomności artysty muzyką, nabiera szczególnego wyrazu. To może być wielka siła tego filmu.
Aspekt kolejny to sama muzyka. Na internetowej stronie zespołu Dżem przytoczona jest opinia Jana Skaradzińskiego: „Mówi się o nich „polscy Rolling Stonesi”... I faktycznie - coś w tym jest. Choćby ze względu na źródła muzyki, żonglowanie stylami, konsekwencję. Ze względu na staż, pod względem którego coraz mniej mają równych. No i ze względu na skomplikowane, nie wolne od dramatów dzieje...”. Niech te słowa zastąpią opinie innych krytyków muzycznych. Jeśli doda się do nich garść tytułów – „Whisky”, „List do M.”, „Mała aleja róż”, „Czerwony jak cegła”, „Autsajder”, „Modlitwa III – pozwól mi”, „Skazany na bluesa” – otrzyma się kwintesencję Dżemu, jego historii i pozycji w kulturze już co najmniej dwóch pokoleń Polaków – tych, którzy dorastali słuchając Riedla na koncertach i tych, którzy znając go tylko z płyt dbają, aby na jego grobie zawsze były świeże kwiaty.
Film „Skazany na bluesa” będzie miał jeszcze jeden aspekt – nie wiadomo, czy w istocie nie najważniejszy. To aspekt socjologiczny – próba odpowiedzi na pytanie, na ile Ryszard Riedel, ikona polskiego rocka, nadal pozostaje idolem pop kultury? Jan Kidawa-Błoński doprowadzając po czterech latach starań do realizacji filmu bierze na siebie niezwykle odpowiedzialne zadanie. Z jednej strony musi dowieść niezwykłości artysty Ryszarda Riedla, z drugiej zaś ostrzec przed pokusami świata, w jakim egzystuje artysta, który wszak nie przestaje być człowiekiem.
Dom woskowych cia?
Horror , prod. Australia, USA , 2005,
Horror "Dom woskowych ciał" opowiada historię grupy sześciu przyjaciół, dla których wspólny weekendowy wypad stał się przerażającą walką o własne życie. "Dom woskowych ciał" jest przeróbką horroru z 1953 roku. Grupa przyjaciół wybiera się na najważniejszy w sezonie mecz drużyny footballowej. Kiedy ich samochód psuje się, młodzi ludzie muszą udać się do Ambrose, jedynego miasteczka w pormieniu wielu kilometrów. Główną atrakcją Ambrose jest dom woskowych figur. Grupa przyjaciół szybko odkrywa dlaczego wystawa wygląda tak autentycznie. Morderca po prostu pokrywał woskiem swoje ofiary. Teraz Carly, Paige i ich przyjaciele muszą uciec psychopacie albo sami staną się częścią wystawy.
Smak ?ycia 2
Komedia romantyczna , prod. Francja, Wielka Brytania , 2005,
Xavier zamierza poświęcić się karierze urzędnika. Po pełnym wrażeń roku na stypendium w Barcelonie zmienia zdanie. Postanawia podążać za marzeniami - zostaje pisarzem. Tak kończy się pierwsza część filmu.
Pięć lat po niezwykłych studiach w Barcelonie Xavier ma przed sobą nowe wyzwania. Bank, który udzielił mu kredytu, zaczyna stwarzać problemy. Xavierowi, oprócz pieniędzy, brakuje też szczęścia w miłości. Zawody i dziewczyny nasz bohater zmienia jak rękawiczki... Robi wszystko, by odnaleźć życiowe spełnienie. Bez skutku.
Sprawy komplikują się na dobre, kiedy Xavier traci pracę, musi opiekować się dzieckiem byłej dziewczyny oraz swoim dziadkiem. W końcu rewiduje nieco swoje marzenia. Bardziej pragmatyczny, zostaje dziennikarzem. Podróże, nie tylko do miast Europy stają się jego codziennością. Los rzuca Xaviera do Londynu a następnie do Sankt Petersburga. Sprawy przybierają niespodziewany obrót.
Dark Water - Fatum
Dramat, Horror, Thriller , prod. USA , 2005,
Dahlia Williams chce rozpocząć nowe życie: niedawno rozstała się z mężem, ma nową pracę i nowe mieszkanie w budynku na Roosevelt Island w Nowym Jorku. Zamierza poświęcić się karierze zawodowej, lecz przede wszystkim opiece nad swą pięcioletnią córką, Ceci.
Gdy sprawa rozwodowa przybiera coraz bardziej bolesny przebieg, Dahlia przekonuje się, że w jej mieszkaniu dzieją się dziwne rzeczy. Z apartamentu na górze dobiegają zagadkowe odgłosy, w sypialni pojawiają się kałuże wody. Granice pomiędzy realnością a – być może – przywidzeniem stają się coraz bardziej nieostre...